ČASOVI IKONOPISA U TEHNICI ENKAUSTIKE

• slikanje zagrejanim pčelinjim voskom najsavremenijim alatkama i instrumentima.

• škola je namenjena svima koji žele da ovladaju ikonopisom i slikanjem u tehnici enkaustike - onima bez iskustva i slikarima i ikonopiscima sa iskustvom

• sav materijal za rad obezbeđuje škola: električne palete, četkice, špahtle, vosak, smole, pigmente, voštane boje

Školu vodi Biljana Jovanović, profesor Visoke škole za umetnosti i konservaciju Srpske Pravoslavne Crkve
tel: 060 700 40 33

„Od vremena Renesanse, ni jedna druga slikarska tehnika nije bila predmetom tako pomnih i detaljnih nastojanja da se protumače njeni metodi, materijali i alatke, kao što je to slučaj sa drevnom tehnikom enkaustike”.
Kurt Wehlte, The Materials and Techniques of Painting

  

   Tehnika enkaustike je jedna od najstarijih likovnih tehnika i najstarija slikarska tehnika koja je danas u upotrebi, a podrazmeva slikanje zagrejanim pčelinjim voskom (sa dodatkom damar smole) i pigmentima.
     Specifičnost tehnike ogleda se u izuzetnoj otpornosti slikarskog premaza, zatim živosti, svežini i dubini boja koju premaz izveden u ovoj tehnici trajno zadržava. Slikarska površina je apsolutno otporna na vlagu, vremenom ne tamni i ne puca. 
     Enkaustika se može primeniti na velikom broju različitih nosilaca slike – dasci, platnu, zidu, papiru, kamenu, staklu, koži tj. svim nosiocima slike organskog porekla, a voštani medijum omogućuje izvođenje od akvarelski transparentnih do pastuoznih premaza bogate teksture. Istovremeno predstavlja izvrstan materijal za kombinovanje sa drugim slikarskim tehnikama i različitim materijalima. 
     Smatra se da je tehnika nastala u antičkoj Grčkoj, a naziv tehnike vodi poreklo od starogrčke reči eγκαíω (enkeo) što znači gorim, grejem, zagrevam, koja ukazuje na sam proces grejanja voska kojim se slika. Enkaustika je preko helenskog slikarstva prešla u rimski svet o čemu svedoče Fajumski portreti pronađeni u oblasti El Fajum u Egiptu i zidne slike otkrivene 1738. godine u Herkulanumu i 1748. godine u Pompeji od kojih je velika vecina slikana voskom. 
     Tehnika dalje nastavlja da se koristi i doživljava još jedan zamah u razvoju u ranohrišćanskom periodu u okviru vizanijskog carstva gde se koristi za slikanje ikona.          
     Ikone prvih hrišćana su nastale upravo u tehnici enkaustike tako da ikone slikane voštanim medijumom vezujemo, pre svega, za ranohrišćanski period i period pre ikonoborstva kada je veliki broj ikona uništen te su i ikone slikane ovom tehnikom sačuvane u malom broju. Tokom ikonoboračkog perioda izvestan broj ikona iz čitavog vizantijskog carstva, biva sklonjen u manastir sv. Katarine koji se nalazi u egipatskoj oblasti Sinaj gde se i danas čuva. 
     Tokom 9. veka enkaustika gotovo da postaje zaboravljena slikarska tehnika, a umetnici se okreću temperi, fresko tehnici i na kraju ulju, dakle tehnikama koje nisu zahtevale složen slikarski metod, zagrevanje slikarskih alatki i topljenje voštanih boja. Premda slikanje voskom vremenom postaje manje popularno od ovih jednostavnijih tehnika, ipak nije nikada potpuno napušteno. 
     Tokom 20. veka mogućnost upotrebe električnih grejnih alatki i savremenog pribora sasvim je pojednostavilo upotrebu antičkog voštanog medijuma. 
     Današnji umetnici raspolažu električnom paletom sa regulatorom temperature kao i nizom savremenih električnih alatki kao sto su električne četkice, špale i sl. što je doprinelo da ova tehnika doživi punu afirmaciju u štafelajnom slikarstvu 20. i 21 veka i od tada proces slikanja tehnikom enkaustike ne prestaje da izaziva interesovanje umetnika, istoričara umetnosti i kolekcionara.